2,5 saate yakın süresiyle, aksiyon yoksunluğundan normal koşullarda sıkması gereken film, üst düzey oyuncu performansları, ritmi ve -güldürme, germe, üzme, vd- dengesi iyi tutturulmuş senaryosu yardımıyla gayet güzel akıyor gidiyor.

Artı yönetmen de yaşanmış bir olay temelli öyküsünü anlatırken milliyetçi yahut herhangi bir ideolojik gazla çok daha farklı bir yerlere gidebilecek hikayeyi kendi işine bakarak, yorum katmadan anlatıyor, çok da iyi yapıyor.

Satır aralarında aktarılan anektodlar, verilen mesajlar çok yerinde.

Filmle ilgili tek olumsuzluk sonu. Arabaların Ankara'ya yola çıkışları sonrasındaki kısmı özensiz bulduğumu söylemek isterim. 29 Ekim coşkusu ve ilk kez görücüye çıkacak Devrim otomobillerinin merakıyla galeyana gelmiş büyük kalabalık! diye tasvir edilen kitle hareketsiz, ruhu çekilmiş gibi duran 20 kişiden oluşmaktaydı. Ve bu 20 kişinin önünde durdukları Ankara manzarası da fena halde ben buraya bilgisayar marifetiyle yerleştirildim diye bağırıyordu.

Hikayenin sonuna gelirsek, arabaların akıbeti gerçekten filmde aksettirildiği şekilde gerçekleştiyse, kusura bakmasınlar ama o mühendislere o şekilde hatırlanmak müstahak.

Spoiler vermeyeceğim ama talep olursa tartışırız.

Netice itibariyle iyi bir film olmuş. İzlemek isteyip kararsız kalanlara tavsiye ederim.